Sa rzeczy ktore doskwieraja, jeszcze inne ktore denerwuja, kolejne wkurzaja, a jeszcze inne dobijaja. A kryzys mnie zwyczajnie wqrwia. I wcale nie dlatego, ze jest, bo jak dla mnie to swego rodzaju sinusoida i przyjsc musial, by odejsc mogl. Choc w sumie troche dlatego tez, ze sobie nadszedl delikatnie oczywiscie frustruje. Wnerwia mnie natomiast tym, jak dziala na ludzi. A moze wlasciwie jak ludzie oddzialywuja na innych ludzi w takiej sytuacji.

Takie media... nakrecaja ten kryzysowy biznes do bolu. No ba!, sami go odczuwaja, ale to nie znaczy, ze wyciagniecie z niego czegokowliek nic nie da. Skoro nie ma lepszych pomyslow, to dostajemy spora dawke opini tych, czy innych „ekspertow” na temat obecnej sytuacji gospodarczej. Do tego te opinie sa niestety opiniotworcze i pozwalaja na poglebianie lub jesli bylaby taka wola na oslabianie ran po rykoszetach kryzysowych. Popularniejsze jest jednak dolowanie, to wiec je dostajemy. Nawet Angole juz nas bojkotuja, nie wpuszajac na budowy, choc oni dotad nigdy nie chcieli robic tego do czego nas dzis nie dopuszczja. Pomijam nawet manipulacje informacja, ktora wielu powali, ale paru przysporzy profitow.

A w pracy... w pracy ludzie coraz bardziej zmartwieni, przez to nerwowi, przez co bardziej zapracowani, przez co mniej socjalnie sie zachowuja, przez co... . Ogolnie polityka strachu. Za kazdym razem przypomnienia, zalecenia i pieprzenia o tym jak to kazdy byc powienien wdzieczny ze jeszcze ma prace, ze poprzednie lata nas uspily i koniec koncow wychodzi na to, ze nie chcialo nam sie pracowac, ze starac sie teraz trzeba bardziej, ze teraz za kazda nawet niezalezna pomylke lub tez niemoznosc bedzie przesiew pracowniczy. I zeby nie podskakiwac i ze ciecia i ze wszystko w ogole wisi na wlosku. I wprost proporcjonalnie do wielkosci firmy, te wiadomosci sa przekazywane w dol hierarchi z podwajajaca sie moca.

Ludzie coraz bardziej znerwicowani, zdenerwowani, panikuja wreszcie. Choc w tym bardzo ukrytym wymiarze, wewnetrznym. Potrzebuja pogadac, wyrzucic z siebie swoje wlasne, zazwyczaj mroczne mysli, by nie borykac sie z nimi samemu, byc moze by nie obarczac najblizszych. Laza wiec jak nieumarli wypluwajac nieswiadomie swoj wlasny jad nie swojego kryzysu.

Ciezkie to, nie konstruktywne, ale bardzo ludzkie przeciez.

Trudno jest radzic sobie z samym soba i swoimi emocjami. Jeszcze trudniej byc pomocnym dla bliskich w chwilach ich frustracji, czy slabosci, ale dla prawie kazdej spotykanej a znajomej osoby byc oparciem, lekarzem i pozytywnym doradca, to juz zadanie dla tytana optymizmu!

Nie lubie dolujacych i nie zyczliwych plotek, nie lubie babrania sie w rozlanym mleku, nie lubie rozkminiania rzeczy dla samego narzekania (no moze czasem, przy kominku Amaroka), nie lubie straszenia, ani traktowania mnie jak naiwnego jeszcze dziecka w przedszkolu, nie lubie negatywnego wykorzystywania sytuacji, nie lubie balwochwalcow i nie lubie idiotow z przerostem formy nad trescia...

Nie lubie. Jakiez zle nastawienie. Powinno byc, to co lubie.

Ale moze zwyczajnie powinienem polubic, to czego nie lubie, choc nie chce tego lubic?

P.S. A moja kolezanka w pracy, sie okazalo jest mobbingowana - kij w ryj temu kolesiowi i jeszcze go pieknie zalatwimy!

;)

Wszedłem na Nasza Klasę... I co widzę? Cała masa znajomych popiera akcję Wosp. Fajno!. Wchodzę więc na stronkę i co? Mozna poprzeć,albo... nic nie robić. Przyznaję nigdy nie lubiłem Owsiaka, od jakiegos czasu mam hmm dualne nastawienie co do WOSP. I nic nie zrobie z tym, ze wku...rza mnie fakt kiedy moge cos poprzeć, ale nie mogę nie popierac! Co to za gowniany sondaz, bo to jednak jest sondaz, skoro na NK jedyne co widze, bo to ze ten a tamten „popiera akcje wosp”... . Czyli jednak tlucze w glowy, ze Wszyscy popieraja Wosp.  Moze sie czepiam, ale czemu nie widze, tak dla rownowagi ze ktosiu zwyczajnie nie popiera.Dla mnie dzis WOSP jest dowodem wielkiej niekompetencji tego czy innego rzadu, niewydolnosci kraju, obrazoburczego pochłaniania srodkow tzw. Słuzby Zdrowia, ale tez wydumanej kompetencji gildii lekarzy i naszej glupoty. Bo to nic innego, jak poza podatkami sponsorowaniem tego co nam sie zwyczajnie nalezy, przy tych wszystkich podatkach – jezeli ktokolwiek w ogole sprawdza na co ida jegopodatki.Kontynuacja takiego procederu tworzy swego rodzaju patologie i przyzwolenie na czynienie, czy wlasciwie nie czynienie nicze go.I ja wiem, ze mozna powiedziec „skoro nie oni, to nic niebedziemy mieli”, ale takie podejscie daje mozliwosc do interpretacji kazdego innego wyjatku.Od dzis mozemy sie zrzucac na kazda inna okazje, bo Panstwowe daje rady...

A moze...moze, nie wlasnie?

No i ostatni wyslow Holdysa... Dla mnie, co najmniej nietego, ale juz pogrom zadal sobie sam Jurek Owsiak (którego, przypomne nie lubię osobiscie). Poparcie tej wypowiedzi było jak najbardziej tworzeniem sobie tzw.:„Czarnego PR”. I oczywiscie, ze wiem, ze NIKT inny nie bierze kasy za tehhmm idee. Ani kamerzysci, ani dekoratorzy, ani scenarzysci, ani urzedy i kto to wie kto jeszcze. Oczywiscie, ze wszyscy dzialaja non-frofit. Nawet Owsiak. I zyja z zasilku, bo moralne pietno wywiera wplyw na kaaazdym! Podsumowujac – nie lubiłem Owsiaka, a dzis dodatkowo w tej kategorii mysle o Holdysie. Hmmm..., to kto sie pogubil? Ja czy oni?;)

PS na dzieci i tak daję, bo co! 

;)

Kiedy właściwie zakłada sie obrączke? Te symboliczna, bo przeciez nie prawdziwa? Te na swoje wlasne zycie, przez siebie tak po prawdzie, bo nie przez kogos. Kiedy owa staje sie brzemieniem, naczepa ciążącą, hamującą, bo jakże rzadko (ze slyszenia) rozwijająca?

Choc może nie... może rozwijając jednak, ale w przedziwnie innym zakresie niz mozna kiedykolwiek podejrzewać.

Nie jest czyms moze interesujacym lub zajmujacym fakt, że po tzw stabilizacji, ulozeniu, spokoju bytu, nadchodzi tak czesto rutyna, nuda, brak radosci, zarowno z przebywania ze soba, seksu, zabawy, smutku, rozmowy, etc.. I pewnie, że to nie regula zadna, ale niestety czesty przypadek. Choc o ile mowiac „czesty”, to w tej korelacji „przypadek” wyglada niejako kuriozalnie.

Jak to jest, że jestemy tzw singlami, uzywamy zycia, spotykamy wiele osob, chce sie nam, ludzie nas chca, potrzebuja wlasciwie, jak i my ich, bawimy sie, cieszymy z chwili, cos sie dzieje, plynie rzeka zdarzen, a niekiedy nabieramy potrzeby stabilizacji, zmeczeni ta pogonia za chwila urzeknienia, momentem zaistnienia, kropla czastki siebie wydaniu publicznego odzwierciedlenia? Odpowiedz wydaje sie tak banalna, ze glupio az odzwierciedlac ja w slowie pisanym. A jednak – bo chcemy zmiany kiedys.

Dostajemy wiec zmiane i co?

I niewiele z nia potrafimy zrobic. Po jakims czasie wspominamy o przeszlosci... O bylych, ktorzy dzis sa lepsi o wiele albo o tyle samo gorsi, o przezyciach ktore byly wspaniale a dzis jedynie wspomnieniem, o wszystkim co bylo a dzis czemus nie ma.

I czemu nie ma? Łatwo odpowiedziec wbrew pozorom – bo to inna zupelnie kwestia i inni ludzie i inne sytuacje i inne warunki i inne... .

Jednak, czy tak aby jest na pewno? A może nam, samym w sobie juz sie nie chce, nawet jezeli mowimy ze to bzdura, moze latwiej doszukiwac sie wytlumaczen w innych, nie szukajac ich w ogole w sobie.

Moze latwiej dzis znalezc wytlumaczenie w dzieciach, zwiazkach, pracy,  czy czymkolwiek innym, by tylko nie miec tego co bylo kiedys? Byc moze tylko po to by nie konfrontowac tego co zaszle z tym co przyszle... Bo mimo wszytko nie chcemy, ze strachu, obawy zzzz czegokolwiek.

Moze tak, a moze nie. Kto wie?

;)